به محمد نوری

در نیمه باز بود . زنگ طبقه ی دوم را زدم . ساختمانی تقریبا قدیمی در خیابان بهار . از در که وارد شدم صدای دلنشین پیانو مستم کرد. از پله ها بالا رفتم. وارد که شدم و عکس بزرگ استاد را که بر دیوار دیدم دلم قرص شد که درست آمدم . گوشه ی سالن اتاق مراجعان بود .در زدم و وارد اتاق شدم . خودش بود . لحظه ای ترس برم داشت . بخودم گفتم این همان "نوری " بزرگ است . کس دیگری در اتاق نبود و این مرا بیشتر دست پاچه می کرد .قیافه ی هاج و واج مرا که دید لبخندی زد و به نشستن دعوتم کرد . قصدم را از آمدن گفتم . گفتم که دوست دارم بخوانم . درست بخوانم ... با آرامش خاصی برخاست و به اتاق دیگری رفت و من هم بدنبالش. اندکی تامل کرد و پشت پیانوی قدیمی اش  نشست . دیوار اتاق پر بود از عکسها و خاطره هایش ... گفت پسر جان با من تکرار کن . بام با با بام بام . صدایش با شکوه و پر صلابت بود . ایقدر جذب صدایش شدم که هوش از سرم رفت... نهیب استاد مرا بخودم آورد . تکرار کن پسر جان . تکرار کردم . بار دیگر ... صدایش اوج می گرفت و دستش روی پیانو به راست می غلطید . صدایم داشت می لرزید ... لبخندی زد : " نه ... گوش بدی نداری ! "

اواخر ترم بود . صدای استاد فضای سالن را پر کرده بود. پیدا بود اینبار مشق نمی دهد . شمرده نمی خواند که شاگردانش میزان را از دست ندهند .اینبار داشت از ته قلبش ، از اعماق وجودش می خواند ... دیگر طاقت نیاوردیم . کلاس را رها کردیم و درِ اتاق استاد جمع شدیم . صدایش مثل کوه استوار و مثل جنگلهای گیلان لطیف بود . بالا و پایین های صدایش . مکث ها و تاکید هایش . همه حساب شده و از تجربه و مرارت زیادش در هنر آواز حکایت داشت . قطعه که تمام شد انگار همه سحر شده بودند . از هیچکس صدایی شنیده نمی شد ... در که باز شد استاد در آستانه ی در با وقار همیشگی اش ظاهر شد . صورتش غرق اشک بود ...

/ 7 نظر / 6 بازدید
سید حاتم نیک یار

الان از اون وقتاییه که راحت می شه گفت : تنها صداست که می ماند! بیا که شد فصل درو...

کوقه

چقدر کار خوبی توی سایتتون انجام دادید ... چون استادم بود و از نزدیک می شناختمش خیلی دلم شکست

شیرین

خداوند روحش را قرين رحمت كند. او با صداي ملكوتي اش هميشه ماندگار است[گل]

عاطفه اسکند

درود : با شعر تاثير گذار " دف " رضا براهني به روزم.

وریا

روانش شاد و یادش زنده و گرامی، که امثال او و وزیری ها و پایورها و علیزاده ها هستند، که با طرز رفتار حرفه ای و شخصی و اصول گرایی و حفظ و رعایت پرنسیبهاشان، به تدریج تصور عمومی رو در مورد جایگاه و شخصیت موسیقی و موسیقیدانها ارتقای چشمگیری دادند. قطعا عمر پرباری داشت. امیدوارم شاگردان خلفی پا جای پای او بگذارند.